
- Kanina sa isang MST Subject before magdismiss ang Prof.
- Prof: Sino sa inyo may gusto ng P100?
- Class(in chorus): Sir! Ako po! Ako po!
- Prof: E pano kung lukut-luktin ko ng ganito? (At nilukot niya nga ang pera)
- Ano? Gusto niyo pa rin ba tong isang daan na ito?
- Class(in chorus): Yes, Sir!
- Prof: E pano kung tapak-tapakan ko namang ganito? (At tinapakan nga niya)
- Tatanggapin niyo pa rin to?
- Class(in chorus): Oo naman, Sir!
- Prof: E bakit tatanggapin niyo pa rin?
- Class: E Sir, pera pa din naman yan e. Di naman nawala ung value niya nung nilukot at inapakan ninyo.
- Prof: So you see class. Parang kayo yung isang daan na ito. Kahit anong problema yung pagdaanan niyo, madumihan man kayo at apak-apakan nito, hinding-hindi magbabago ang value nila. You have to remember that you are precious no matter what.
- *applause*
- Prof: I have a second lesson for you gamit ang P100 na ito.
- (Akmang pupunitin niya ang P100 sa gitna)
- Class(in chorus): Sir! Wag po! Sayang! Waaaaahhhh!
- (Ngunit, pinunit niya ng isang beses sa ginta. Pero di siya nakontento doon, pinunit niya sa apat, hanggang sa maging walo, hanggang sa maging pira-piraso na ung P100.)
- Prof: Ngayon, sino pa may gusto ng 100 na to?
- (Tahimik lang yung class.)
- Prof: Ano sa tingin niyo wala ng value to no? E di ba papel lang naman to kaya okay lang na punitin? Kaya lang naman nagkakavalue to dahil binibigyan niyo ng value. Tayong mga tao lang ang naglalagay ng value dito kahit kung tutuusin papel lang naman to. O ngayon, sino may gusto ng P100 na to?
- (At nagtaas na kami ng kamay.)
‘let’s go get married’
‘yeah’
YEAH MY SHIP IS MORE ADORABLE THAN YOURS
(Reblogged: howimetyoureffingmother)


